Οι βαθιές κιρσοί είναι μια πολύ δυσάρεστη και μάλλον επικίνδυνη βλάβη των φλεβικών αγγείων του κυκλοφορικού συστήματος.
Οι βαθιές φλεβίτιδες φλέβες των κάτω άκρων είναι μια παθολογία που εξαπλώνεται στα αγγεία που περνούν στις μυϊκές δομές των ποδιών. Η επιμήκυνση και η επέκταση των φλεβικών αγγείων εμποδίζει σημαντικά τη ροή του αίματος και γίνεται η αιτία της έναρξης και της εξέλιξης της θρόμβωσης.
Ο κίνδυνος αυτής της ασθένειας έγκειται στην εμφάνιση μεγάλης πιθανότητας αποκόλλησης ενός θρόμβου που σχηματίζεται στο τοίχωμα του αγγείου και τη μεταφορά του στην πνευμονική αρτηρία.
Όταν εμφανίζεται αυτή η ασθένεια, εμφανίζεται μια μη αναστρέψιμη διαδικασία επιμήκυνσης και επέκτασης των φλεβικών αγγείων. Με την πρόοδο της διαδικασίας, παρατηρείται αραίωση του φλεβικού τοιχώματος και εμφανίζεται ο σχηματισμός κόμβων που εμποδίζουν την ελεύθερη μεταφορά αίματος μέσω των αγγείων.
Τις περισσότερες φορές άτομα ηλικίας 30-40 ετών και άνω επηρεάζονται από αυτήν την ασθένεια.
Οι αιτίες της εμφάνισης και της ανάπτυξης της νόσου μπορεί να είναι μια ποικιλία ανεπιθύμητων παραγόντων. Οι κιρσοί είναι αποτέλεσμα σοβαρής διαταραχής στην κυκλοφορία του αίματος σε μια συγκεκριμένη περιοχή των κάτω άκρων.
Με την ανάπτυξη της νόσου στον ασθενή, μπορεί να εμφανιστούν τροφικά έλκη στη θέση των κυκλοφοριακών διαταραχών, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση γάγγραινας - μια κατάσταση που απαιτεί ακρωτηριασμό του προσβεβλημένου μέρους του άκρου.
Επιπλέον, το VRV μπορεί να προκαλέσει παραμόρφωση των μυών των κάτω άκρων και ο σχηματισμός θρόμβου αίματος με τον πιθανό επακόλουθο διαχωρισμό και μεταφορά του στην πνευμονική αρτηρία μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο.
Οι κύριοι παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση της διαταραχής και στην εξέλιξή της είναι οι ακόλουθοι:
Επιπλέον, οι αιτίες της νόσου μπορεί να είναι:
Επιπλέον, η κυτταρίτιδα μπορεί να γίνει η αιτία της ανάπτυξης παθολογίας.
Η έγκαιρη αναγνώριση της νόσου επιτρέπει την επίσκεψη σε εξειδικευμένο phlebolg με την πρώτη υποψία για την εμφάνιση της νόσου.
Τις περισσότερες φορές, στο αρχικό στάδιο της εξέλιξης, η ασθένεια εκδηλώνεται με την εμφάνιση αίσθησης ελαφριάς κόπωσης στα πόδια μετά από παρατεταμένο στατικό φορτίο ή όταν κάνετε μακρύ περίπατο. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίζεται μικρό πρήξιμο των ιστών των άκρων.
Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της διαταραχής εμφανίζονται στο τέλος της ημέρας και σταδιακά εξαφανίζονται με μακρά ανάπαυση. Όταν εμφανιστούν αυτά τα σημεία, είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε έναν φλεβολόγο και να διεξαγάγετε ειδικές μελέτες προκειμένου να εντοπίσετε και να αποσαφηνίσετε την παρουσία της παθολογίας.
Η χρήση εργαστηριακών και οργάνων διαγνωστικών μεθόδων μάς επιτρέπει να προσδιορίσουμε τον βαθμό ανάπτυξης της νόσου και να αποφασίσουμε για τη χρήση μιας έγκαιρης και επαρκούς πορείας θεραπείας της νόσου. Με την περαιτέρω πρόοδο της νόσου, περνά σε πιο προχωρημένα στάδια, που χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση ενός ολόκληρου φάσματος συμπτωμάτων και σημείων που χαρακτηρίζουν μια προοδευτική ασθένεια.
Για προχωρημένα στάδια παθολογίας, είναι χαρακτηριστικά τα ακόλουθα συμπτώματα:
Η περαιτέρω εξέλιξη της νόσου οδηγεί στην εμφάνιση μικρών πληγών που δεν μπορούν να επουλωθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια μετατρέπονται σε τροφικά έλκη.
Ελλείψει επαρκούς και έγκαιρης θεραπείας, η ανάπτυξη της νόσου για τον ασθενή μπορεί να είναι θανατηφόρα. Η πρόοδος των κιρσών οδηγεί σε σταδιακή παραμόρφωση των μυϊκών δομών και στην εμφάνιση αρνητικών αλλαγών στο δέρμα και την οστική μάζα.
Με παρατεταμένη εξέλιξη, ο ασθενής εμφανίζει σημάδια εκζέματος και σχηματίζει τροφικά έλκη που μπορούν να μετατραπούν σε γάγγραινα. Αυτό οδηγεί σε σήψη ή θάνατο.
Η διαδικασία σχηματισμού θρόμβων αναπτύσσεται στα φλεβικά αγγεία που επηρεάζονται από κιρσούς. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, ο σχηματισμένος θρόμβος είναι σε θέση να σπάσει και να μεταφερθεί μέσω του κυκλοφορικού συστήματος.
Όταν ένας θρόμβος αίματος εισέρχεται στην πνευμονική αρτηρία, αποκλείεται και ένα άτομο πεθαίνει.
Ένας έμπειρος φλεβολόγος μπορεί να προσδιορίσει την παρουσία κιρσών των κάτω άκρων με χαρακτηριστικά συμπτώματα που είναι σαφώς ορατά ακόμη και στη φωτογραφία των ποδιών, αλλά οι μέθοδοι θεραπείας της νόσου επιλέγονται ξεχωριστά μετά από λεπτομερή εξέταση του ασθενούς και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα μεμονωμένα χαρακτηριστικά του σώματός του.
Εργαστηριακές και οργανικές διαγνωστικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό της παρουσίας και του σταδίου ανάπτυξης της νόσου. Οι εργαστηριακές μέθοδοι περιλαμβάνουν μια γενική ανάλυση αίματος και ούρων.
Η πιο συνηθισμένη μέθοδος διάγνωσης οργάνων είναι η χρήση υπερηχογραφικής εξέτασης των φλεβικών αγγείων των ποδιών. Αυτή η τεχνική σας επιτρέπει να οπτικοποιήσετε το αγγειακό σύστημα και να προσδιορίσετε τον βαθμό προόδου της παθολογικής διαδικασίας.
Επιπλέον, εάν είναι απαραίτητο, ο θεράπων ιατρός συνταγογραφεί τα ακόλουθα:
Η χρήση φλεβικής αποφρακτικής πλειστησμογραφίας επιτρέπει την αποκάλυψη του όγκου του αίματος στις φλέβες των κάτω άκρων.
Μόνο μετά από διεξοδική εξέταση και λήψη των αποτελεσμάτων, στον ασθενή χορηγείται η κατάλληλη πορεία θεραπείας.
Η σύγχρονη ιατρική προσφέρει πολλές επιλογές θεραπείας για την ασθένεια - φάρμακα, μη φαρμακευτικά και χειρουργικά.
Παράλληλα με αυτό, μετά από συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις μεθόδους μη παραδοσιακής και εναλλακτικής θεραπείας στο σπίτι.
Η χειρουργική επέμβαση είναι ο πιο αξιόπιστος τρόπος για τη θεραπεία της νόσου. Η χρήση φαρμακευτικής θεραπείας με τη μορφή δισκίων, ειδικών αλοιφών και τζελ για εξωτερική χρήση μπορεί να διαδραματίσει συμπληρωματικό ρόλο και, στην πραγματικότητα, υποστηρικτική θεραπεία.
Η χρήση φαρμακευτικής θεραπείας περιλαμβάνει τη χρήση διαφόρων τύπων φαρμάκων κατά τη διάρκεια της θεραπείας - αντιπηκτικό, αντιφλεγμονώδες, φλεβοτονικό και ινωδολυτικό αποτέλεσμα
Τα αντιπηκτικά αραιώνουν το αίμα και εμποδίζουν το σχηματισμό θρόμβων αίματος. Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα συμβάλλουν στην ανακούφιση των φλεγμονωδών διεργασιών στα τοιχώματα των φλεβικών αγγείων. Τα Venotonics σας επιτρέπουν να αυξήσετε τον τόνο των τοιχωμάτων των φλεβών και τα ινωδολυτικά βοηθούν στη διάλυση μικρών θρόμβων και στον καθαρισμό του φλεβικού κρεβατιού.
Χάρη στη χρήση φαρμάκων, παρατηρείται η εξαφάνιση μιας τέτοιας εκδήλωσης της νόσου όπως το οίδημα, επιπλέον, παρατηρείται βελτίωση της κατάστασης του επιφανειακού δέρματος. Η κύρια προϋπόθεση για τη χρήση φαρμάκων είναι η αυστηρή τήρηση των συστάσεων του γιατρού και η συμμόρφωση με τις δοσολογίες των φαρμάκων που λαμβάνονται.
Για πλήρη θεραπεία των κιρσών, συνιστάται η χειρουργική επέμβαση.
Επιπλέον, χρησιμοποιούνται χειρουργικές μέθοδοι απουσία θετικής δυναμικής κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής θεραπείας.
Οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι χειρουργικής θεραπείας της παθολογίας είναι:
Η σκληροθεραπεία περιλαμβάνει τη χρήση ειδικών ουσιών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας - σκληρυντικά, που εγχέονται στον αυλό της προσβεβλημένης φλέβας και οδηγούν στην πρόσφυση των τοιχωμάτων του αγγείου. Αυτή η διαδικασία σας επιτρέπει να αφαιρέσετε το φλεβικό αγγείο από το κυκλοφορικό σύστημα, το οποίο εμποδίζει την ανάπτυξη παθολογίας. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται πολύ σπάνια σε περίπτωση σοβαρής μορφής παραβίασης.
Η φλεβεκτομή συνίσταται στην αφαίρεση της πληγείσας περιοχής του φλεβικού αγγείου. Τις περισσότερες φορές, αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό βλαβών επιφανειακών φλεβών, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι εφαρμόσιμη στη θεραπεία βαθέων φλεβικών αγγείων των άκρων.
Η πήξη με λέιζερ είναι ένας τύπος ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής επέμβασης και πραγματοποιείται με χρήση λέιζερ, σας επιτρέπει να αφαιρέσετε την πληγείσα περιοχή της φλέβας από το κυκλοφορικό σύστημα κολλώντας τα τοιχώματά της κάτω από τη δράση της ακτινοβολίας λέιζερ. Αυτή η μέθοδος θεραπείας έχει λάβει τον μεγαλύτερο αριθμό θετικών αναθεωρήσεων από ασθενείς, λόγω του γεγονότος ότι είναι πρακτικά ανώδυνη και δεν απαιτεί μεγάλη περίοδο ανάρρωσης.
Η χρήση χειρουργικών μεθόδων θεραπείας σάς επιτρέπει να απαλλαγείτε εντελώς από τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τις κιρσούς. Και η επιλογή της τεχνικής επέμβασης εξαρτάται από το βαθμό ανάπτυξης της παθολογίας, τα μεμονωμένα χαρακτηριστικά του ασθενούς και πραγματοποιείται από τον θεράποντα ιατρό.